امروز ، امروز ، امروز و امروز .

اول از همه خدایا ببخش به خاطر همه ی حرفهایی که تا حالا بهت زدم . اما یه چند تا جمله برات دارم :

می دونی دو سال نخندیدن یعنی چی؟ می دونی دو سال هر شب گریه یعنی چی؟ می دونی یک سال از اون دو سال هر روز و هر شب گریه یعنی چی؟ می دونی قطره های اشکت بریزه روی تست دیفرانسیل و فیزیک و گسسته یعنی چی؟ می دونی فشار 18 روی 11 یعنی چی؟ می دونی قشنگ ترین لحظه ی روزت اون 30 ثانیه ای باشه که تازه از خواب بلند شدی و هنوز مغزت اینقدر آماده نیست که بخواد بدبختی هاتو یادش بیاد یعنی چی؟ می دونی وقتی به زور از دو سال ناراحتی دربیای و یه ماه بعد بیفتی تو یه چیزی بدتر از اولی یعنی چی؟ می دونی 18 سال نرمال زندگی کنی و بعدش دیگه نتونی و بعد همه ی دوستات ، همه ی اونایی که خیلی دوسشون داری ، حتی اونایی که خیلی خیلی دوسشون داری بگن « آخی ، طفلکی ، این که همیشه اینجوریه ؛ یه سَری به یه دکتر خوب بزن ! » یعنی چی؟ می دونی پیش همه خورد شدن یعنی چی؟

می دونی آرزوی مرگ ، کما یا سرطان یعنی چی؟

وایسا دنیا ، وایســـــــــــــــــــا دنیا . من می خوام پیاده شم

آره من میخوام پیاده شم.

بازم بهت میگم خدا ، دیگه نمی گم که چرا اینجا کمکم نمیکنی ؛ فقط دوست داشتم ازت این سوال ها رو بپرسم ، هیچ توهینی هم نکردم ؛ همین .

امروز ، اما امروز

من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه

پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه؟

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم .

اینهمه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد؟
این بلیط شانس ما بگو قسمت کی شد؟

از فردا ....