این راه و رسم گم و گور شدن نبود

مهندس جان آدم برای رد شدن از رود خونه به یه شاخه ی نازک درخت که حتی نمیتونه وزن یه پروانرو تحمل کنه تکیه نمیکنه، مانتوی سفید گلی چه شکلیه؟فک کـــــــن

البته بماند آقا محسن چقدر آقای با شخصیتی بودن.الهه کجایی؟

هر برفی برا خوردن نیست عزیز جونم.

خاله ی الهه هم که بماند چقدر پایه بودن

تربچه هم بهمون خندید و تیکه ی تمیز "مرده شور جماعتتونو ببره" که دهن مرده شور و بر و بچزشو بست

چی گفتم من!!!دو تا!!!!!یکی برا دانشگاه یکی برا بیرون دانشگاه.فک کـــــــن!من

آقا ما تو حسرت یه چایی موندیم کاش تربچه برام چایی می آورد کلی حال کردم با تیریپشون

راستی جان بر کف هم آدم خوبی بودا

 در ضمن وقتی داری رو یه صخره می رقصی فقط کافی نیس که خیالت از آدمایی که نمیان جمع باشه، بعضی وقتا هم باید مطمئن شی سنگا از زیر پات سر نمیخورن